Mariëlla Tirotto: leadzang
What you see:
- een half-Italiaanse, tengere, 1,59 m kleine vrouw
- ultra-vrouwelijk en exotisch
- lange zwarte haren, lange nagels
- extravagante, kleurige fladderjurkjes en -rokjes
- pumps of laarzen met een stiletto hak
- iemand met - letterlijk - vele gezichten
What you get:
- een vat vol tegenstellingen, iemand met - figuurlijk - vele
gezichten
- explosief, één brok dynamiet maar
ook... subtiele ingetogenheid
- felheid, rauwheid maar ook... breekbaarheid en kwetsbaarheid
- een donkere, lage , zware stem, die soms omfloerst en
fluisterend, soms heftig, ruig en op orkaankracht klinkt
- een stem als van een "big fat mama"; de vergelijking met
negerinnen als Etta James, Carmen McRae, Cassandra Wilson en Eartha
Kitt is gemaakt
Een powervrouw met een grote stem en veel
humor (bron: Rother Bluestage; Hans von Draminski, Hilpoltsteiner Zeitung)
Mariëlla Tirotto erotiseert in "Flames".
...een uitgesproken fascinerende
zangeres, die met haar diepe, rauwe, of, om het maar rechtuit te zeggen,
erotische stem, te overtuigen weet (bron: Rother Bluestage;Tobias Tschapka, Donaukurier.de)
Bijzonder veel indruk maakt in de eerste plaats de frontvrouw. Met haar krap
1.60m lengte en haar Zuid-Europese uiterlijk lijkt ze in niets op het
blues-archetype. Deze overweging wordt echter afgestraft door haar stem. Donker,
diep en kelig is deze en daarmee totaal anders dan haar verschijning vermoeden
laat. Het timbre en de articulatie doen soms denken aan Grace Jones, soms aan
Tina Turner. Maar zoals altijd lopen zulke vergelijkingen mank.
Mariëlla Tirotto’s podiumpresentatie is voortreffelijk, haar gedrag sympathiek en ze kan verdomd goed zingen (bron: Claus Kohlmann, Hildesheimer Allgemeine Zeitung)
…Bedankt…het was erg
leuk om het podium met je te delen…cool!!! Je hebt een diepe en
aparte stem..Ik hou van je stijl!!! (bron: Maurizio Pugno op MySpace)
Prachtige
stem, doet een beetje in het laag denken aan Eartha Kitt, een van mijn
favoriete zangvrouwen (bron: Nicko Christiansen van de
Livin Blues Xperience)
Dat de stem van Mariëlla bijzonder geschikt is voor de zwoele blues en jazz,
blijft natuurlijk een persoonlijke voorkeur, maar het is wél een feit. Een
vergelijking met Diana Schuur en Peggy Lee durf ik dan ook wel te doen (bron: dr. Blues, cd recensie voor The Bluesman.nl)
Vocaal reikt het stembereik van
Mariëlla Tirotto veel verder dan enkel blues en doet ze met
momenten zelfs denken aan Nina Simone. Of het nu jazz, funk, rock of
blues is, haar stem dekt alle ladingen (bron: Blueswalker, CD recensie voor Rootstime.be)
De belangrijkste constante in deze gevarieerde nummers is de doorrookte stem van
Mariëlla. Sommigen vermelden de namen Eartha Kitt of Cassandra Wilson, mij doet
ze denken aan Ann de Bruyn (The Crew, Double Brown en The Blue Angels). (bron: Kris Vermeulen, CD recensie voor Keys & Chords)
Wat een stem! (bron:
Bertus Borgers toen hij haar de 1e keer hoorde zingen)
Hoe dan ook, met zo'n
stem moet je het kunnen maken..... Als het wijn was zou ik
kunnen spreken van donkerzwart bosfruit met volle houttonen en
een ellenlange afdronk (bron: recensie Sante Brun)
De
half-Italiaanse
Tirotto heeft een doorrookte stem die je overeind doet schieten in je
stoel.
Heel diep, ze is een donkere contra-alt. Ze heeft een dijk van een stem
en kan
alles. Mariëlla Tirotto past niet in een hokje (bron:
recensie Nico
Koolsbergen/ Brabants Dagblad)
Het is die
stem die zo
mateloos boeit….Warm, diep, rauw, met de potentie van een
kanon, dan weer zacht
en ingetogen, maar je proeft de ingehouden kracht (bron:
interview met Hans
Jacobs/ De Gelderlander)
Mariëlla
Tirotto heeft
een lage, hese stem die soms associaties oproept aan de onvolprezen
Cassandra
Wilson (bron: recensie Jean Paul Heck, journalist Telegraaf)
De tegenstelling tussen haar zeer vrouwelijke verschijning
en haar gigantische strot en dynamische performance roept soms zelf de
vraag op of ze wel zelf zingt................wat uiteraard het geval is
Come and check it out!!!!
In Nederland is ze bekend geworden
met haar jazz cd Stranger
en haar
eigen jazz-quintet
(optredens bij o.a. Barend en Van Dorp/ NPS radio/ Vara Radio) waarin
jazz-corifeeën als saxofonist Rolf Delfos, fluitist Ronald
Snijders en Bob
Malach (deze Amerikaanse tenorsaxofonist toerde een hele tijd geleden
nog met
de Steve Miller Band) de revue passeren. Veelzijdigheid is haar troef,
in de
loop der jaren zong ze in verschillende bands zowel pop, rock, soul en
funk als
blues en jazz.