Vanaf het hoesje kijkt ze je aan met een wie-doet-mij-wat
blik. Geen wonder als je weet dat deze dame half-italiaans is (en half
Nederlands). Ook de muzikanten (gitarist half-duits, bassist/ toetsenist kwart
Deens, drummer met Molukse genen) doen de groepsnaam eer aan. Enkel bluesharpist Michel de Kok is een authentieke
Nederlander.De CD bevat hoofdzakelijk eigen werk, en een paar fraaie
covers. Het openingsnummer “Playing the Game” zet er meteen het ritme in,
gevolgd door het eerder jazz-getinte “You don’t care” met een fraaie
blazerssectie. “Confused woman’s blues” start een beetje Morricone-achtig op de
bluesharp, waarna gitarist Harald Koll afwisselt. Op dit sfeervolle bluesnummer komt Mariëlla’s stem volop tot
uiting. Het titelnummer zet in met pianoakkoorden, ondersteund door de blazers.
In dit nummer klinkt een jazzverleden door maar fraaie harmonica-interventies
geven het toch een bluesy tintje.
In “Wintertimeblues” klinkt de jazzinvloed opnieuw door,
gevolgd door het rustige “Tourist Fun”.
“High Fever” daarentegen is blues van de zuiverste plank, terwijl “Come
to me” de bluesrocktoer opgaat. Stevig gitaartje, afgewisseld door een nette
bluesharpsolo, gewoon fijn. Herman Broods “Window of my Eyes focust op het
muzikale talent van toetsenman Heins Greten. De diepe stem van de zangeres doet
het nummer alle eer aan. Samengevat werken aan deze CD een aantal werkelijk
goede muzikanten mee, die de vocale kunsten van deze “straffe dame” perfect
ondersteunen. Het klinkt soms jazzy maar vaak ook hartverscheurend en
melancholisch. Van deze band horen wij graag meer.
Noel
Verleyen (Back to the Roots, nr. 69, februari/ maart 2009)