In mijn leven heb ik tot nu toe maar weinig meegemaakt dat ik ergens met de neus in de boter val (hoewel letterlijk mij dat maar een smerige bedoening lijkt). Deze week was het dan toch eindelijk zover. Ik kreeg de cd van Mariëlla Tirotto & the Blues Federation voor de eerste keer onder ogen. Nu ken ik al eerder werk van haar, samen haar partner Heins Greten, toen in de formatie Nederblues.nl. Toen veel werk van Cuby en van Livin’ Blues, op dit album een totaal andere aanpak.

‘Somewhere down the road’ is een cd geworden met een schat aan gevoelige lyrics, bijna allen uit de hand van Tirotto zelf. Samen met Harald Koll en Heins Greten schreef ze de muziek. Dit is ook de opzet geweest, zoals inhoudelijk ook vermeld staat aan het begin van het tekstboekje:‘The songs are about pain, fear and danger”.

De bandleden hebben op hun leeftijd een bepaalde bagage, iedereen heeft dingen meegemaakt in hun leven. Je kunt daar als muzikant heel openlijk over praten en je levensverhaal met bijna alle details uit de doeken doen, dat is een keuze. Luisteraars begrijpen dan misschien snel je muziek, het is duidelijk waardoor je ‘de blues’ hebt. De band heeft de keuze gemaakt om hun gevoelens puur en alleen in de muziek en tekst tot uiting te laten komen. Sommige songs zijn misschien autobiografisch, sommige niet, maar het gaat wel over dingen die Mariëlla diep raken. Zij moet ze tenslotte ook ten gehore brengen, zij vind echter niet dat de luisteraar persé hoeft te weten wat ze zelf in haar leven heeft meegemaakt.

 De muziek en de emotie moeten gewoon authentiek zijn. De cd is in vier dagen op een gerelaxte manier opgenomen, zoveel mogelijk alles tegelijk, zodat de emotie puur blijft. Alle nummers stonden er in één of twee keer op, alleen sommige gitaarpartijen en de 2de en 3de stem op het nummer ‘House on the hill’ zijn apart opgenomen.

Het eerste nummer gaat over de keiharde zaken wereld, waarin geld, status en macht een afgod vormen en mensen zich in allerlei bochten wringen en desnoods hun ziel aan de duivel verkopen om zich in dat wereldje te handhaven. Tegelijkertijd heeft dat als gevolg dat ze zich daardoor heel eenzaam gaan voelen en van zichzelf en hun gevoelens vervreemden. Ze zitten gevangen in hun ‘race naar de top’ en verliezen zich daarbij zelf.

Na ‘Playing the game’, een vlotte boogie, een beetje L.B.Boogie, nemen voortreffelijke blazers deel aan het jazzgerelateerde ‘You don’t care’. Een nummer over vluchtelingen, daklozen, zwervers, de outcasts van deze wereld, die door veel mensen genegeerd en uitgestoten worden, omdat ze zich bij de confrontatie ongemakkelijk voelen. Het raakt dan hun comfortabele wereldje waar ze zich in wentelen en dat mag vooral niet gestoord worden door de realiteit dat er anderen zijn die worstelen met het leven. Recht voor de raap, precies zoals het in werkelijkheid gaat.

 Het derde nummer ‘Confused woman’s blues’, is een track dat diep uit haar ziel gezongen word. Hierin blijkt wel dat de tekst op het lijf geschreven is van Mariëlle geschreven is. Dit verzin je niet zomaar, hier is een groot dichter bezig geweest. Dit alles omlijst door prachtig gitaarwerk van Harald Koll en ingetogen bluesharpspel van Michel de Kok.

Het titelstuk ‘Somewhere down the road’, is een verhaal over de voorbije jeugd die ons allemaal overkomt. Teksten als: ‘I wanna be soft and tender’en ‘I’m scared to loose control’ zijn ons, als oudere jongeren, niet vreemd.

‘Wintertime blues’, is gedrenkt in Zuid-Amerikaanse inkt en hier en daar komt Carlos Santana in gedachten voorbij. Dat de wintertijd niet de vrolijkste tijd van het jaar is, daarover zijn we het samen gauw eens.

 Een noodkreet over dierenmishandeling in ‘Tourist fun’ . In dit groovy nummer neemt de band de dierenmishandeling die zich afspeelt in de wereld van het toeristenvermaak en het grote geld verdienen onder de loep. De stem van dierenvriendin Mariëlle smeekt bijna: ‘It’s up to us, do I make myself clear’.

Dan is er toch weer het nummer ‘Sometimes’. Door Harry Muskee geschreven en kwam uit op de gelijknamige LP van C+B in de jaren ’70. Dat dit één van de lievelingsnummers van de band is, moet wel duidelijk zijn – de vorige band van Tirotto en Greten, Nederblues.nl nam dit ook al op in hun repertoire. Naar mijn mening ook terecht, want dit nummer mag heus opnieuw onder de aandacht gebracht worden. Dat de stem van Mariëlla bijzonder geschikt is voor de zwoele blues en jazz, blijft natuurlijk een persoonlijke voorkeur, maar het is wél een feit. Een vergelijking met Diana Schuur en Peggy Lee durf ik dan ook wel te doen.

High fever - Het nooit uitvertelde verhaal over de ellende dat de liefde tussen twee mensen kan brengen, mooi verpakt in een slowblues. ‘Forget what we had and leave on the nighttrain’.

Come to me - Als alles tegenzit en je geen kant meer op kunt, ‘Come to me’.
Op zichzelf geen verkeerde gedachte, vooral in deze donkere dagen kunnen we best enige geruststellende woorden gebruiken.

Window of my eyes - Wederom geschreven door Harry Muskee, tevens de bekendste van Cuby geweest. Hedendaags nog steeds uitgevoerd door C+B bij optredens, dus tijdloos. Er zijn niet veel artiesten die dit nummer op hun repertoire hebben en dat komt omdat dit alleen gezongen kan worden met het hoofd bij de blues. Als iemand dit zingt dan moet dit een manier van uiten zijn, dit gebeurt maar niet zo. Het is als een verhaal dat je verteld aan iemand die aan je lippen hangt, je moet echter in dit verhaal wel een héél goed verteller zijn. Mariëlle Tirotto is dat.

Bad soul - Een ritmische waarschuwing met veel percussie voor de dame die niet deugt, de dame die ons mannen kapot maakt. De vrouw die als tweede naam ‘Evil’ heet.

House on the hill - Een technisch uptempo nummer met een 2de en 3de stem, alledrie door Tirotto gezongen. Dat maakt het nummer een tikkie los van de rest van het album, maar wel gedurfd en geloofwaardig.

Samengevat.

Ik ben zelf zeer in mijn nopjes met dit album en eerlijk gezegd ben ik een beetje verrast door de ontzettend goede teksten. Het is onmogelijk deze cd achter elkaar af te draaien en dan weer op te bergen. Hier zul je aan elk nummer écht aandacht moeten besteden, wil je in de baan van de opzet komen. Geen afgejakkerde blues, maar een verhaal in twaalf hoofdstukken dat vertelt over mensen die zwervers eten geven, gewonde dieren opvangen en het vermogen hebben om zich in te leven in anderen en hun pijn. De muziek heeft deze dichterlijke woordenschat omlijst met uiteenlopende variaties, maar het blijft als mainroad toch de blues trouw.

De cd zit in een kartonnen doosje met apart een boekje waarin u de schitterende teksten kunt meelezen. Vooral dat laatste is in mijn ogen een aanrader. De presentatie is in café Royal in Mill op 29 november 2008.

Dr. Blues (www.dr-blues.nl)