Mariëlla Tirotto & The Blues Federation / Somewhere Down The Road / MT-TBF 112008 (www.tirottoblues.eu)
Een nieuwe Hollandse bluesband met een knappe frontvrouw, daar staat een
mens al eens wat vroeger voor op. Om hun eerste cd te beluisteren althans.
Zoals de naam doet vermoeden heeft Mariëlla Italiaanse roots maar er stroomt
blijkbaar ook Nederlands bloed door de aderen. The Blues Federation ging in een
vorig leven onder de naam Nederblues.NL door het leven en was voornamelijk
gespecialiseerd in het spelen van de betere Nederbluessongs van groepen van het
kaliber Cuby & The Blizzards en Livin' Blues. Voila, dit gezegd zijnde
begin ik aan mijn ochtendlijke luistersessie en ik moet zeggen dat ik het me
niet beklaag dat ik een uurtje eerder opgestaan ben. Somewhere Down The Road is namelijk een zeer gevarieerde cd waarin
blues de boventoon voert maar waar ook plaats is voor jazzy invloeden, funk,
rock tot zelfs een vleugje latin. Mariëlla blijkt een uitstekende zangeres te
zijn die niet alleen met blues overweg kan maar eveneens als jazzzangeres goed
uit de verf komt. Haar competente band bestaat uit gitarist Harald Koll,
harmonicaspeler Michel de Kok, bassist en pianist Heins Greten en drummer,
percussionist John Kakiay. 10 van de 13 aanwezige songs op de cd zijn van eigen
makelij. De overige composities zijn van
de hand van Harry Muskee en Eelco Gelling. Waarmee we wederom bij Cuby &
The Blizzards aanbeland zijn. Alle songs hebben een behoorlijke tijdsduur wat
de muzikanten ruimschoots de tijd geeft om uit te pakken met hun muzikale
vakmanschap. Zo hoor je o.a. zeer degelijk gitaarwerk in de slowblues Confused Woman's Blues dat aan de song Nightlife in de versie van Flavium doet
denken. De titelsong heeft iets van Blue Blot. Blues ingekleurd met de nodige
soul/jazz. De zang is wederom top net zoals het subtiele harmonicawerk van Michel de Kok. Het swingende Wintertime
Blues heeft zijn jazzy roots in Zuid-Amerika en de bossa gehaald. De Cuby
& The Blizzard songs Sometimes,
een heel mooie bluesballade, en Window Of
My Eyes dat met een klassieke piano intro begint en aan Herman Brood refereert,
zijn twee van mijn favoriete songs op deze cd. Bij de laatste song haal ik me
zangeres Margriet Eshuijs voor de geest. Bad
Soul draagt iets psychedelisch seventies in zich. Southern swampy bluesrock
met een zuiderse drumbeat. En als toemaatje een heuse blazerssectie om waar
nodig het geheel wat op smaak te brengen. De rest van de songs varieert van pure blues (High Fever) tot blues gemixt met rock (Playing The Game, Come To Me en
de Eelco Gelling cover House On The Hill).
Bonustrack After Hours ten
slotte is een jazzy/bluesy instrumental waarbij het harmonicaspel van Toots had
kunnen zijn. Somewhere Down The Road is
wat mij betreft een zeer degelijke bluescd en het is me een volkomen raadsel
waarom ik deze Hollandse bluesband nog niet op de Be lgische
podia aangetroffen heb. (BV = Be n Vanhoegaerden)