Mariëlla Tirotto & the Blues Federation
 
Een van de beste en opwindendste bluesbands, die op het ogenblik door het land toeren is m.i. Mariëlla Tirotto & the Blues Federation. De band is oorspronkelijk begonnen als Nederblues.nl en speelde nummers van groepen als Cuby & the Blizzards, Livin' Blues, Flavium enz. Maar al snel bleek dat zij meer konden en een jaar of twee geleden hebben zij zich omgedoopt tot Mariëlle Tirotto & the Blues Federation. Een band die grotendeels eigen nummers speelt, maar ook een enkele cover niet schuwt. Hun stijl kun je het best omschrijven als een mengeling van blues, jazz en soul.


De band bestaat uit Mariëlla Tirotto, een Italiaans/Nederlandse schoonheid met een diepe zwoele stem. Mariëlla schrijft de songs zelf. Hierbij ter zijde gestaan door echtgenoot Heins Kreten (bas, piano) en Harald Kroll (gitaar, pas). De band wordt gecompleteerd door Michel de Kok (harmonica) en drummer John Kakiay.
Na Nederland is Mariëlla met haar mannen druk bezig Duitsland te veroveren. Ze staan regelmatig met veel succes op belangrijke Duitse festivals en weten iedere keer weer het publiek voor zich te winnen en dat komt niet in de laatste plaats door Mariëlla, die het publiek weet te bespelen met haar humor en toegankelijkheid.

Eind 2008 verscheen de debuut-cd “Somewhere Down The Road”, een zeer gevarieerd schijfje met blues, ballads, boogie en daarop tien zelfgeschreven nummers en drie covers. Met de zelfgeschreven songs tonen zij hun betrokkenheid bij de wereld. Zij schrijven over de keiharde zakenwereld, daklozen en zwervers, dierenmishandeling. De cd is in vier dagen opgenomen en op een enkele tweede stem of gitaarbacking na is het de band gelukt alle songs in één take op te nemen.
 
De opener is “Playing The Game”, een boogie die er zo lekker inknalt, gevolgd door het jazzy “You Don't Care”. Het volgende nummer, “Confused Woman's Blues” is voor mij één van de mooiste bluesballads. Prachtig gezongen, emotioneel en omlijst door door mooi harmonica- en gitaarspel.
Daarna volgt het funky “Somewhere Down The Road” en de met latin-ritmes voorziene “Wintertime Blues”. Dan een noodkreet over dierenmishandeling in ‘Tourist Fun’ . In dit groovy nummer neemt de band dierenmishandeling, die zich afspeelt in de wereld van het toeristenvermaak, onder de loep.
 
Dit wordt gevolgd door het door Harry Muskee geschreven ‘Sometimes’ en is bijzonder geschikt voor de zwoele stem van Mariëlla. Het achtste nummer is “High Fever”, een mooie slowblues. Dan volgt de lowdown blues “Come To Me”.
 Op nummer 10 het bekende Cuby & the Blizzards-nummer “Window Of My Eyes” met een klassiekaandoend piano-intro. De lage stem en het felle gitaarwerk vervolmaken een prachtige vertolking van deze klassieker.
 “Bad Soul”, met sinister aandoende gitaar, een dreigend en onheilspellende tekst. “House On The Hill” van Eelco Gelling is te beluisteren als je op bovenstaande foto klikt. Vel er zelf maar een oordeel over. De cd wordt afgesloten met de bonus track “After Hours”, een rustige instrumentale jazzballad.
 
Met deze cd heeft Mariëlle Tirotto & the Blues Federation prachtig werk afgeleverd. Muzikaal zit het perfect in elkaar en tekstueel is te merken dat de band veel meer in zijn mars heeft dan het bekende dichtwerk. De aanschaf is het zeker waard.
 
Voor wie de band live wil zien moet even op de website kijken: www.tirottoblues.eu.