An Evening With The Blues - Tiel - 2009
By Gerda van Eldik - Posted on Maart 29th, 2009
Wanneer? za 21/03/2009
Waar ? Agnietenhof
We komen al heel wat jaartjes met veel plezier naar ‘An Evening
With The Blues’ in Tiel. Ieder jaar worden we verrast door het
unieke programma dat de organisatie elke keer weer weet samen te
stellen. Daarom laten we dit jaar ook zeker geen verstek gaan. De
Agnietenhof is zeker een toplocatie. Verdeeld over drie podia spelen de
diverse artiesten en bands. Even voor aanvang betreden we de schouwburg
en worden we vriendelijk begroet, terwijl ons het festivalkrantje wordt
aangereikt met het programma. Ondanks de huidige kredietcrisis is het
de organisatie wederom gelukt om een aanzienlijke bijdrage binnen te
halen via sponsoren. Mede dankzij deze sponsoren staat ons weer een
dijk van een line-up te wachten. De negentiende editie van ‘An
Evening With The Blues’ wordt geopend in de zaal Het Rabot.
Aankondiger Peter de Wit heet een iedereen hartelijk welkom. De
organisatie is natuurlijk heel blij dat de kaarten voor deze avond zijn
uitverkocht en er voor een volle bak kan worden opgetreden.
De eerste artieste van vanavond is Melvia ‘Chick’ Rodgers,
een zangeres die geboren en opgegroeid is in Memphis. Zij wordt
begeleid door Robert Fossen en The Southside Bluesrevue. De zaal wordt
eerst lekker opgewarmd door deze vrolijke, enthousiaste band. Fossen
heeft de zaal direct al in zijn zak met zijn geweldige, bluezy, zoet
gevormde stem. Deze Robbert Fossen kwam Chick tegen in 2004 op het
verjaardagfeestje van Koko Taylor in Buddy Guy’s Bluesclub in
Chicago. Zo ontstond het idee om deze talentvolle zangeres naar
Nederland te halen. In 2007 organiseerde Fossen haar eerste korte
Nederlandse tournee. Dankbaar zijn we hem, dat we kennis mogen maken
met deze geweldige zangeres. Niet voor niets heeft zij de hoofdrol
mogen spelen in een musical als Aretha Franklin. Haar binnenkomer is
‘Good Time Roll’, wat wordt gevolgd door de wereldberoemde
song ‘Respect’. Met haar schitterende stem brengt zij deze
song vol overgave en weet ze de zaal direct in te pakken. Hier
staat kwaliteit op het podium. Dat bewijst zij ook in haar volgende
songs, die doorspekt zijn met blues, soul en gospel. ‘Baby I love
you’, ‘Don’t Play That Song’ en
‘I’m A Woman’ passeren de revue. Zij heeft een hele
grote indruk op ons weten te maken. We moeten echter afscheid nemen van
Chick en vervolgen ons naar het volgende optreden in Batauwe: Bryan Lee
& the Blues Power Band.
Bryan Lee – oftewel Braille Blues Daddy - werd geboren in 1943 in
Tow Rivers, Wisconsin en raakte op achtjarige leeftijd blind. Gelukkig
is er met zijn gehoor niets aan de hand en kon hij enorm genieten van
de muziek van de drie Kings, Elmore James en T-Bone Walker. Zo
begon de liefde voor de blues. Hij wordt vanavond begeleid door een
ijzersterke band, Enrico ‘Henry’ Carpaneto op keyboard,
John Peter Perkins drums en Richard Alvah ‘Dr. Porkchop’
Ward op bas. De band begint met een instrumentaaltje, daarna stelt
Bryan zich voor. Hij is van plan om er een feestje van te maken. Deze
man voelt zich duidelijk lekker thuis in deze tak van de muziek.
Beperkt in zijn bewegingen door zijn handicap laat hij zijn kunsten
zien op gitaar. Tussen zijn songs door vertelt hij over de inhoud van
zijn bluessongs. Duidelijk komt naar voren dat hij vertrouwen heeft in
God. “Hij geeft mij vertrouwen om verder te willen”,
vertelt hij. ‘The good Lord gave me this talent and I give it
back to Him Through his people’. ‘I’ll Play The Blues
For You’ van de cd ‘Live at the Old Absinthe Bar…
Saturday night’ laat hij daarna horen en dat doet hij heel goed.
De Blues, is goed vertegenwoordigd in Bryan’s songs. Twee keurig
geklede heren uit het publiek gaan helemaal uit hun dak en swingen er
lustig op los. Het publiek is hier duidelijk van gecharmeerd. We hebben
een goed optreden gezien van Mr. Braille Blues Daddy.
Op naar het café. The Motel Kingz uit het naburige Leerdam zijn
al een tijdje bezig met hun set. Hier is het ook behoorlijk druk. De
trappen er naartoe zitten zo vol met mensen dat je amper kunt passeren.
Even moeten we lastig zijn, want hier willen we ook een vleugje van mee
pikken. Deze band staat bekend als een sterk groeiende live band. Onder
aanvoering van Daniël ‘Double D’ Derksen (zang en
harmonica) komt de Westcoast Jump & Swing met Chicagoblues ons
tegemoet. Hier heerst een best, maar ook broeierig sfeertje. Wat is het
hier heet! Deze avond heeft de band een speciale gast in de
persoon van ‘Tee’, een Belgisch gitaarwonder dat de band
iets extra’s geeft. The Motel Kingz zijn zeker ook een aanwinst
op deze avond. Ze zijn onuitputtelijk en zeer enthousiast.
Sugar Blue is al begonnen in het Rabot. De verwachtingen waren hoog
gespannen. Grammy-Award-winnaar en bijnamen als ‘de Hendrix of
Parker van de Harmonica’ zeggen toch wel iets. Sugar Blue begon
zijn carrière als straatmuzikant en maakte zijn eerste album in
1975 met legendarische bluesfiguren als Brownie McGhee en Roosevelt
Sykes. Later speelde hij mee op diverse albums van The Rolling Stones.
Blue toerde twee jaar samen met vriend en mentor Willie Dixon. De
begeleidingsband die hij achter zich heeft staan deze avond is zonder
meer fantastisch. Wat wisselvallig was voor mij het optreden van Sugar
Blue. Het duurde even voordat hij ‘in the mood’ begon te
komen. De spanning moest duidelijk wat opgevoerd worden. Het kwam
allemaal nog goed toen hij zijn liefde voor Muddy Waters liet blijken
in ‘Hoochie Coochie Man’.Dit kon de zaal duidelijk
waarderen. Natuurlijk was de solo, waarin Sonny Boy Williamson in het
zonnetje werd gezet, van uitzonderlijke kwaliteit. Lekker scheuren op
die harp. Als de beste, ja dit willen we horen.
Naar Mariëlla Tirotto & The Blues Federation waren we heel
benieuwd. Zelf had ik deze band nog nooit gezien. De geluiden die ik
van collega’s had opgevangen over haar waren nogal wisselend. De
band is in 2006 opgericht. Ondanks deze jonge leeftijd van de band
hebben de muzikanten al heel wat ervaring opgedaan in diverse andere
bands. De muzikale invloeden zijn zeer divers. The Beatles, Harry
Sacksioni, Vivaldi, Bach, Santana, ZZ Top, Miles Davis: al deze
artiesten komen terug in de muziek van deze band. Wat moet je dan
verwachten? Ze brengen een mix van eigen werk en bewerkingen van
bestaande songs. Mariëlla Tirotto & the Blues Federation
stralen in ieder geval veel plezier en enthousiasme uit. De speciale
gast voor deze avond, percussionist Onny Tuhumena, geeft nog een
spannende dimensie aan het verhaal. Ja, iets aparts had het. Voor een
nachtclub zal deze muziek niet misstaan. Mariëlla weet in haar
prachtige, kleurige, fladderende jurkje een bluessfeertje van in de
late uurtjes te scheppen. Exclusief en zeer intens, soms subtiel
ingetogen, brengt zij de songs. Veel eigen werk van hun debuut cd
“Somewhere Down The Road”. Mariëlle Tirotto is
Italiaans dynamiet in een romige bonbonverpakking.
We gaan weer naar boven, de trappen op. Hier is al een groot feest aan
de gang. Het geluid van de Electrophonics komt ons tegemoet. The
Electrophonics, opgericht in 2001, is een Nederlandse swing-jump-
r&b band met een vette knipoog naar de jaren 50. Zanger en
mondharmonicaspeler Stephan Hermsen gooit er een flinke partij energie
in. Geen moment staat hij stil en mede daardoor weet hij zijn
medemuzikanten zodanig op te jutten dat er een enorm swingend geheel
komt te staan: een fantastisch gezicht. De muziek mag er natuurlijk ook
zijn. Er wordt veel gespeeld van de in 2006 uitgebrachte cd
“Feels Like A Million” , wat alleen maar zelfgeschreven
songs bevat. ‘I Can’t Lose’ zingt Stephan en dat zal
hij vanavond zeker niet. Er zijn vanavond zeker fans bijgekomen. De
band gaat als een trein. Een vette bluesharp in combinatie met de sax
en trombone zorgen samen met gitaar en piano voor een gedoseerde
soloverdeling. De contrabas en swingdrums leggen de strakke basis. Voor
mij is Stephan een echte podiumtijger. Live laat deze band een hele
grote indruk op ons achter.
Wat staat ons nu te wachten? In het Rabot wordt alles gereed gemaakt
voor het optreden van Joe Louis Walker. Hij is geboren 1949 te San
Francisco. Thuis werd er geluisterd naar Fats Domino, Elmore James, BB
King, Junior Walker, James Brown etc. Op zijn twaalfde is hij gitaar
gaan spelen en op zijn veertiende was hij al professional. Joe leerde
het vak bij mensen als Buddy Miles, Otis Rush, Willie Dixon, John Lee
Hooker, Steve Miller en ook Jimi Hendrix. Ooit woonde hij bij Mike
Bloomfield. Zijn dood op 15 februari 1981 had grote impact op Joe.
Inmiddels is hij 60 jaar en nog steeds een van de toonaangevende
gitaristen van de blues. Onlangs kwam zijn album “Witness to the
Blues” uit. Tegenwoordig verblijft Walker op Mustique, een
idyllisch privé-eiland in de Cariben. Voor de eerste keer in
tien jaar en wij zijn getuigen van zijn geweldig optreden. ‘Let
your hair down’ , zo begint Joe Louis Walker aan zijn show. Het
publiek laat hij gelijk even zien waar toe hij in staat is op zijn
gitaar. Het applaus volgt. Spelen kan hij, maar hij heeft ook een volle
krachtige stem met blues, soul en gospel doordrenkt. Heerlijk is het
nummer ‘Rock’n Roll all Night’, een nummer waarin hij
samen met collega/gitarist Linwood Taylor een prachtig gitaargevecht
aangaat. Daarna wordt er wat rust genomen. “I like it slow and I
like it hot”, zegt Walker, die intussen de gevoelige kant van
zijn bluesgitaar laat horen. Oei, er springt een snaar, maar het
publiek merkt daar niets van. Hij lost dit vakkundig op. Van zijn
laatste cd breng hij de songs ‘It’s A Shame’ en
‘Sugar Mama’. De mondharmonica komt tevoorschijn en spelend
verlaat hij het podium om zich door het publiek heen, spelend en
handjes schuddend, een weg te banen. De zaal weet dit natuurlijk wel te
waarderen. We hebben een stukje vakmanschap gezien.
Er komt een einde aan deze mooie avond. Deze wordt afgesloten door The
Wieners in het café. Iedereen is moe en voldaan en ik ga er ook
even bij zitten. Heeft dit wat met blues te maken? Nee, niet echt. Het
doet mij terug denken aan mijn jeugd. De songs zijn allemaal letterlijk
mee te zingen voor mij. Nummers van Buddy Holly, Eddie Cochran en the
Evely Brothers, allemaal artiesten die bij mij in de cd-kast niet
ontbreken. Leuke muziek om deze vermoeide avond met grote indrukken te
beëindigen.
Bobtje, Ger en ik kunnen weer terug kijken op een geslaagd avondje
‘An Evening With The Blues’. Zoals altijd was het een
bijzondere avond en de moeite waard te bezoeken. Wederom mijn
complimenten voor deze line-up die de organisatie bij elkaar gezocht
heeft. Met plezier kunnen we hier weer op terug kijken. Tot volgend
jaar.