HILDESHEIM. Buiten had Winterstorm „Daisy“ zijn komst aangekondigd en voor gewoonweg absurde “in-geval van ramp” adviezen gezorgd. Binnen in de Bischofsmühle wervelde gelukkig geen sneeuwstorm. Hier probeerden op deze avond „Mariëlla Tirotto & The Blues Federation“ op te spelen tegen het weer en de kou in de Mühle.
Mariëlla Tirotto is half-Italiaanse, woont in Nederland en heeft met jazz een naam verworven. Een hele goede naam zelfs.
Een kleine 2 jaar geleden heeft ze haar Blues debuut op de markt gebracht en kreeg ook op dit gebied veel erkenning.
Echter, men moet zeggen dat haar muziek niet voor stijlpuristen is. Wat Tirotto en haar vier medemuzikanten brengen, is een montere mix, die gedeeltelijk slechts nog het harmonische schema van de blues bevat.
Toch, „Mariëlla Tirotto & The Blues Federation“, bestaande uit de naamgeefster en verder uit Harald Koll (gitaar/basgitaar), Michel de Kok (Bluesharp), Heins Greten (basgitaar/ piano) en John Kakiay (drums), beheersen hun vak.
Bluesrock in de breedste zin, gecombineerd met Jazz, Soul und Latin, werd het publiek aangeboden, geserveerd met een uitmuntende, uitgebalanceerde sound.
Bijzonder veel indruk maakt in de eerste plaats de frontvrouw. Met haar krap 1.60m lengte en haar Zuid-Europese uiterlijk lijkt ze in niets op het blues-archetype. Deze overweging wordt echter afgestraft door haar stem. Donker, diep en kelig is deze en daarmee totaal anders dan haar verschijning vermoeden laat. Het timbre en de articulatie doen soms denken aan Grace Jones, soms aan Tina Turner. Maar zoals altijd lopen zulke vergelijkingen mank.
Haar podiumpresentatie is voortreffelijk, haar gedrag sympathiek en ze kan verdomd goed zingen.
Niet alleen muzikaal gaat ze haar eigen weg, ook haar teksten zijn niet per se typisch voor de blues, doordat ze vaak een maatschappijkritische inslag hebben en slechts af en toe over persoonlijke ervaringen gaan.
De „Blues Federation“ levert een solide fundament. Of ze nu een jazzy ballade spelen, met funk ritmes jongleren of in de blues rondwaren, meestal is de band strak. Dat ligt voor het grootste deel aan de fenomenale drummer John Kakiay. Hij is een grootmeester wat grooves betreft. Zo soepel als hij in de meest verschillende stemmingen tot swingen komt, dat kunnen er maar weinigen.
Bovendien speelt hij in dienst van de songs, dynamisch altijd passend en op een paar uithalen na qua volume aangepast aan de Mühle.
Gitarist Harald Koll is eveneens zeer goed op zijn instrument, harpspeler de Kok kwam pas op gang toen hij wisselde naar de klassieke bluesharp-sound (daarvoor was het sinpelweg te glad) en bassist Greten, overigens getrouwd met Mariëlla Tirotto, beheerste meestentijds zowel tempo als ritme prima.
Zo werd het toch nog warm in de Bischofsmühle en dat niet alleen op het podium.
Dat  „Mariëlla Tirotto & The Blues Federation“ niet zonder toegiften weg kwamen, had daarom ook niets te maken met het feit dat het publiek niet zo snel de sneeuw weer wilde trotseren.