Machelsblues – Machelen – 2009
 
By Bobtje Blues - Posted on Maart 30th, 2009
Tagged: Festival
 
Wanneer? za 28/03/2009
Waar ? Gemeentelijke Feestzaal
Op weg naar de zevende editie van Machelsblues waren hevige stortvlagen, ja zelfs een enkele sneeuwbui, onze reisgezellen. Lichtpuntje in deze duisternis was dat de organisatie dit jaar een “Special Ladys Night” als thema had gekozen. Anders verwoord, ik als man kon mij daar wel in vinden. Er stonden bijgevolg vier bluesdames op de affiche, met name: Geneviève Dartevelle en Cora Lee uit België. Dan de half Italiaans/Nederlandse Mariëlla Tirotto en uit Amerika, maar de nu in Nederland residerende, Dede Priest.
Tot mijn grote tevredenheid (en waarschijnlijk die van veel bezoekers) kon ik vaststellen dat de organisatoren geopteerd hadden een andere PA in dienst te nemen. Hun voorkeur was gevallen op de crew die Spring Blues in Ecaussinnes verzorgt. Geloof me, een betere keus konden ze niet maken. Van begin tot eind, was zowel het geluid, als de belichting “optima forma”! Ook aan het culinaire aspect werd gedacht, dit onder de vorm van een heus “blues restaurant”. Diegene die dat wensten (en het waren er nogal wat) konden tegen een democratisch prijsje een deftige maaltijd nuttigen. Dit in alle rust en comfort van het gelegenheidsrestaurant. Naar mijn opinie een idee dat navolging verdient!
Vier “Ladys” en evenveel bands op een uit de kluiten gewassen podium dat dit keer compleet anders stond opgesteld dan vorig jaar. Niet alleen leuk voor de muzikanten die op die manier plaats zat hadden. Maar het geheel maakte het voor de bezoeker veel gezelliger. Geneviève Dartevelle & the Exello’s mochten de spits afbijten. Geneviève deed wat ik van haar had verwacht en dat was knap harmonicawerk leveren. The Exello’s was haar begeleidingsband, deze hedendaags versterkt met zanger/gitarist, Alain Nauwelaert. Hem we kennen van o.a. The Blades. Het was Alain die bij deze act het vocale deel voor zich nam. Het mag gezegd, hij deed dit met grote klasse. Tevens bracht Geneviève me op de hoogte dat ze samen Jos Steen bezig is met de opnames van een cd.
Laten we recht door zee zijn, cd-recensies, concert- en festival verslagen zijn subjectief. Dat is nu eenmaal zo. Wat ik bijvoorbeeld mooi vind hoeft een ander niet te doen, en andersom. Trouwens, meestal zijn dat momentopnamen. Vandaag ga ik bijvoorbeeld plat voor akoestische prewar-blues, terwijl het best mogelijk is dat ik morgen helemaal zal opleven bij jive & swing, of dan weer bij een stevige scheut rockblues.
Terwijl andere bezoekers zicht te pletter amuseerden met Dede Priest, mijn echtgenote helemaal opging bij de sound van Mariëlla Tirotto, raakte ik zelf helemaal in de ban van het stemgeluid van Cora Lee. Maar vast staat dat alle drie zangeressen het beste van zichzelf gaven. Kozen Mariëlla en band voor een zeer ruime mix van blues, rock, jazz  en zelfs een experimentele blues-latin sound. Dan was het bij Dede meer een mengeling van al of niet (Texas)-blues, soul en een streepje funk. Cora Lee heeft ook een ruim begrip van blues. Soms heel diep blues, dan weer swingend of dan weer jazzy. De sound van Geneviève was ook wel ruim maar zij tapte overwegend uit het traditionele blues repertoire.
Alle vier konden ze rekenen op kwaliteitsvolle begeleiding van hun bands, de één al meer uitgebreid dan de andere. Mariëlla had haar echtgenoot bij zich die zowel bas als keyboard speelde en in tegenstelling tot vorige week in Tiel een mij onbekende percussionist. Bij Cora Lee waren het gitarist Alain 'AC' Counye en smoelschuiver Eric Nobels die de sterren van de hemel speelden. Zanger/gitarist Alain Nauwelaert schitterde bij Geneviève en ook Dede had een dijk van een band rond zich, met o.a. sterke prestaties van Richard van Bergen (gitaar) en Govert van der Kolm op keyboard en… op een echte Hammond met Leslie-versterker. Zalig…!
Vrouwen op het podium… dat betekent ook dat mannenharten sneller gaan slaan. Is het nu met hun kwaliteiten als zangeres of op mondharmonica, met hun uitstraling, of dan weer op een vrouwelijke manier het publiek voor zich te winnen. Feit is dat bluesdames net dat streepje meer hebben dan hun mannelijke collega’s. De mannelijke oerkreten waren dan ook schering en inslag. In tegenstelling tot vorig jaar waar de publieke opkomst nogal pover was kan men voor deze editie best tevreden zijn.  Zelf schat ik het dubbele! Een opsteker van formaat dus voor de organisatoren. Ook op vlak van organisatie zat het snor. Dan heb ik het over bijvoorbeeld de bandwissels. Deze keer geen ellenlange tussentijden maar zo strikt als mogelijk. Dit komt niet alleen de muzikanten ten goede. Maar is ook goede zaak voor de toeschouwers, die op die manier, na afloop op een deftig uur naar huis konden reizen.
De “grand finale” met de vier bluesdames is er niet gekomen, jammer. Want Mariëlla en band moesten s’ anderendaags alweer vroeg op pad. Dan maar met drie, wat best een knaller van formaat was. Backstage had ik gezien dat Geneviève, Dede en Cora Lee wat afspraken maakten hoe ze dit het best zouden doen. Het resultaat met o.a. een spetterende versie van ‘I Got Mojo Working’ viel in bij iedereen in de smaak, inclusief bij mezelf. Rond de klok van 01:15 was het feestje dan ook gedaan en konden we al of niet ons bed gaan opzoeken.
Mahelsblues mag zondermeer terug blikken op een zeer geslaagde editie. Goeie bluesbands, veel meer volk dan vorig jaar, super kwaliteit van licht en geluid, het “blues restaurant” dat een schot in de roos was, en “last but not least”, een heel gemoedelijke, vriendelijke en aangename sfeer.