An Evening With The Blues in Tiel
Tekst en foto's: Bert Reinders
“Shit Robbert, we moeten nog langs de benzinepomp, want ik
heb niks te eten bij me en Ardi en Bert uit Meppel komen”.
Sinds vorig jaar hebben we met Sandra (de vriendin van Robbert Fossen)
een soort verbond. Wij leveren een verhaaltje en de foto’s en
Sandra zorgt voor de vreterij. Gele en rooie M&M’s
ditmaal. Donders lekker joh, die chocoladenootjes bij een koud glaasje
bier!
Sandra en Robbert zijn deze weken als onlosmakelijke duo verbonden aan
de Amerikaanse zangeres Chick Rodgers, die vanavond samen met Robbert
en The Southside Bluesrevue aan hun vierde gezamenlijke optreden in
Nederland zullen beginnen.
Chick zal An Evening With The Blues openen op hetzelfde tijdstip als
Bryan Lee terwijl in de foyer de Leerdammers van The Motel Kingz hun
opwachting zullen maken.
Voor mij persoonlijk vreselijk balen dat deze drie bands gelijktijdig
spelen, maar wellicht een goede zet van de organisatie om het publiek
vroegtijdig naar de Agnietenhof te lokken.
Hun missie blijkt dan ook meteen geslaagd, want bij Chick Rodgers en
The Southside Bluesrevue is het van begin af aan volle bak en dat was
dan ook wel te verwachten.
Of je het nou wil of niet, onbewust ga je toch een
vergelijking trekken met het optreden in Odeon in Zwolle een week
eerder en wat meteen opvalt is de uiterst relaxte en de vrolijke
uitstraling van het 10-koppige gezelschap. Was het vorige week wellicht
nog enigszins aftastend en lichtelijk onzeker, in Tiel oogt de grote
band uiterst ontspannen en laten dan ook zichtbaar merken dat ze zich
het geweldige repertoire van Chick in een week tijd helemaal eigen
hebben gemaakt. Muzikaal staat het dan ook als een huis en is vooral de
rol van gitarist Armando Jansen vele malen duidelijker en veel beter
hoorbaar dan in Zwolle.
Ik kon het overigens niet nalaten om Robbert Fossen even uitleg te
vragen, waarom de ‘Zwolse’ setlist voor wat betreft
de eerste nummers was aangepast. In Zwolle was namelijk de toon met een
uptempo nummer meteen gezet, terwijl in Tiel bewust gekozen werd voor
een iets rustiger opening. Het was de opzet om de spanning langzaam op
te voeren tot dat de Amerikaanse diva het podium zou beklimmen. Niets
ten nadele van Robbert’s uitleg, maar in Zwolle was met een
knallende opening het publiek wel meteen bij de les en dat was in Tiel
beslist niet meteen het geval.
Het onbetwiste hoogtepunt blijft de ballad ‘Ain’t
No Way’ van Aretha Franklin. Wat waanzinnig gaaf en dit
nummer deed me meteen denken aan een optreden van twee jaren terug van
Bettye Lavette op Ribs en Blues in Raalte, want ook toen hielden we het
bij lange na niet droog. ‘Ain’t No Way was
overigens al bijna van de setlist geschrapt, omdat het de avond in
ervoor in Heerlen niet helemaal lekker was verlopen. Zelfs bij Chick
rollen de tranen over haar fragiele wangen en ondanks dat ik eigenlijk
helemaal niet weg wil bij deze kanjers, staat er een zaal verderop nog
een grootheid uit Louisiana op de planken (Bryan Lee) en ook hiervan
willen we nog dolgraag een staart meepikken.
Ook bij de blinde Lee is het gezellig druk en deze muziek doet me
altijd een beetje denken aan de muziek van Dr. John. Het swingt lekker,
af en toe een beetje jazzy, een beetje funky, maar de goede stem van
Brian blijft in elke stijl en elk nummer kaarsrecht overeind. Een stem
die overigens totaal niet bij het lichaam en de verschijning van de
excentrieke Amerikaan past. Maar dit terzijde. Helaas moeten
we het nog met een restantje van slechts drie nummers doen en daarbij
is overigens de superstrakke en swingende ritmesectie hetgene wat me
nog het meest is bijgebleven.
Als de donder nog even naar beneden om hopelijk de laatste west-coast
klanken van The Motel Kingz nog even mee te pikken en ook hier ben ik
gelukkig nog net op tijd. De Belg Marc T. vergezeld The Motel Kingz
deze avond en om Marc weer even te horen is uiteraard altijd gaaf.
Volgens bassman Nico de Stigter waren de repetities een dag eerder met
T. en The Motel Kingz niet helemaal vlekkeloos verlopen, maar op het
moment suprême was het gelukkig dik voor mekaar. Lekkere
band!!
De tweede lichting in De Agnietenhof bestaat uit Sugar Blue, Mariella
Tirotto & The Bluesfederation en The Electrophonics.
Omdat het optreden van Sugar Blue in Zwolle een behoorlijke afknapper
is geweest, besluiten we eerst bij Mariella en haar clan te gaan
buurten. Bovendien hadden ze me nog bier beloofd! Het gezelschap hebben
we natuurlijk al een aantal keren ontmoet de afgelopen jaren, maar deze
avond hebben ze uitbreiding van een extra percussionist. Wellicht
achteraf voor deze avond een ietwat ongelukkige aanvulling, want het is
behoorlijk passen en meten om alle bandleden een comfortabele plek op
het podium in de foyer te bieden.
Ondanks de krapte op het podium past het allemaal precies in elkaar en
staat de band ongelooflijk te stralen! Een dergelijk theater optreden
past dan voor mijn gevoel uitstekend bij deze band. Ik zie dit zes-tal
dan ook liever in een soort lounge omgeving dan in ‘de oude
bruine kroeg’. De jazzy, bluesy sound en donkere stem van
Mariella geven me altijd een soort van nachtclub - of lounge
gevoel. Lekker een beetje onderuit hangen, Frans cognacje of een Irish
Paddy in de linkerhand en met een dikke vette Cubaan in de mondhoek een
mystiek, duister sfeertje beleven. An Evening With The Blues is toch
als een kroon op een jaar keihard werken van Mariella en haar mannen en
dat is top!! (…… en dat biertje? Ach ja
… komt vast wel een keer!)
Na Mariella & The Bluesfederation de schuine trap op naar boven
(aparte trap trouwens en met een bakkie op een uiterst riskante
onderneming!) naar The Electrophonics. Hier ben ik nogal een tijdje
onder de pannen, want voordat je de ‘springer’
Stephan Hermsen fatsoenlijk op de plaat hebt vastgelegd ben je toch al
snel een minuutje of tien verder. Ik durf deze Limburgers uit volle
borst één van mijn grote favorieten te noemen,
want de manier waarop Stephan en zijn mannen de energie de zaal in
kunnen laten spetteren is een lust voor zowel het oor als het oog. Bij
mijn immer favoriete ‘Dance’ is voor mij het moment
gekomen om de camera terzijde te leggen, want
‘Dance’ blijft een onmogelijke opgave om stil bij
te blijven staan. Wat een grote klasse en wat een drive. Top! Genieten!!
Als laatste in deze serie van drie is er nog een beetje tijd over voor
Sugar Blue en eerlijk is eerlijk, Sugar is in vergelijking met het
optreden in Zwolle onherkenbaar! In tegenstelling tot Zwolle heeft
Sugar Blue ditmaal wél de beschikking over zijn gehele band
en dat is dan ook te horen. Potverdikkie, nu spettert het tenminste en
het is vooral het supergave drummertje wat de zaal naar een climax weet
te leiden. Uiteraard zijn de kunsten van Sugar Blue van een ongehoord
hoog niveau, maar dat had ik vorige week in Zwolle al ondervonden.
Helaas lukt het me maar om drie nummertjes mee te pikken, maar dit is
in elk geval voldoende om alle vooroordelen van het Odeon festival in
Zwolle naar het vergeetboek te sturen. Super!
In het verhaal over het bluesfestival in Odeon Zwolle had ik overigens
m.b.t. het optreden van Sugar Blue melding gemaakt van twee invallers.
Uiteindelijk bleken deze Amerikaanse gitarist en de vrouwelijke bassist
wel degelijk deel uit te maken van zijn vaste band. In Zwolle ontbraken
alleen de drummer en een toetsenist. (aldus even een aanvulling n.a.v.
een email van Franky Bruneel van Back To The Roots)
De laatste twee optredens op An Evening With The Blues zijn
voor The Wieners en voor de Amerikaan Joe Louis Walker.
Bij Walker staan we uiteraard met de neus voor aan het podium en daar
hebben we helaas de pech dat het zanggeluid als het ware over ons heen
gaat. Meestal pak je op de eerste rij nog wel wat monitorgeluid mee,
maar de verhouding zang/gitaar klinkt bij lange na niet lekker op de
eerste rij. De funky blues sound van Joe Louis Walker klinkt verder als
een klok en de uitstraling van de band is helemaal te gek en met name
de tweede gitarist doet eigenlijk helemaal niets onder voor Joe Louis
zelf.
Ook een rondje met mondharp door de zaal en langs de tribune doet het
voor het publiek natuurlijk altijd goed. Met Joe Louis Walker krijgt An
Evening With The Blues een zeer waardige afsluiter van een
uitzonderlijk gaaf en kwalitatief zeer hoogstaand festival.
We eindigen onze avond in de foyer bij The Wieners. Absoluut niet mijn
genre, maar als afsluiter voor een dergelijk festival uiterst geschikt
met hun relaxte country blues.
Rond een uur of 1 zit de 19e editie van An Evening With The Blues er op
en ik heb maar één conclusie en dat is: Kicken!!!
Van A tot Z. Wat een geweldig mooi festival en ik ben donders benieuwd
wat Bert Lek en Dick Zorgman en hun kompanen voor ons in petto hebben
op de 20e editie in 2010!
We hopen van harte er het volgend seizoen weer bij te zijn.
Tegen 01:30 zitten we op onze fiets richting onze besproken slaapplaats
bij een zorgboerderij net buiten Tiel. Het zal ons daar waarschijnlijk
aan niets ontbreken.
Rond 02:00 uur zien we de zorgboerderij liggen.
……. Aan de overkant van de snelweg weliswaar!
Geen idee hoe we er moeten komen! Gelukkig tref ik nog een zakje
M&M’s van Sandra aan in m’n broekzak. Eerst
maar es rustig samen overleggen hoe we de laatste hobbel in Tiel gaan
nemen.…………….